Het verhaal van L'Archiduc begint in 1937, wanneer Madame Alice voor het eerst de deuren opent.
Oorspronkelijk was het een elegante en discrete art-decozaak, waar makelaars en hun secretaresses kwamen. Het interieur telde verschillende kleine houten nissen met gietijzeren omlijstingen, die de gasten privacy en comfort boden. De nissen zijn verdwenen, maar je kunt nog altijd plaatsnemen op de originele banken langs de muren en de rijke geschiedenis van de zaak opsnuiven. De prachtige gietijzeren voordeur is gebleven, versierd met een mooie letter A: A van Archiduc, van Alice en ongetwijfeld van Amour.
In 1953 geeft Madame Alice de fakkel door aan Stan Brenders en zijn vrouw. Voor L'Archiduc begint een nieuw tijdperk: dat van de jazz.
Stan Brenders
Stan Brenders aan zijn piano in L’Archiduc, jaren 1960.
Stan Brenders zat bijna elke avond aan de vleugel. Die piano uit 1929 en de twee zuilen die hem omringen, werden al snel het symbool van L’Archiduc. Jazzmuzikanten kwamen van overal. Nat King Cole, een vriend van Stan, had succes met een van Stans composities, “I Envy”, net als Alice Babs met “So Many People”.
Stan Brenders was een pionier van de Belgische jazz. Al heel vroeg liet hij zich inspireren door de sound van de New Orleans-jazz. In 1927, op 23-jarige leeftijd, sloot hij zich aan bij de band “Charles Remue and his New Stompers”, bekend van de eerste Belgische jazzplaat, opgenomen in juni 1927 in de Edison Bell-studio’s in Londen.
In 1933 speelde Brenders voor het NIR, de nationale radio, toen een roemrijke instelling waar alle muziek live werd gespeeld. In januari 1936 richtte hij het jazzorkest van het NIR op. De Tweede Wereldoorlog stond voor de deur. Tijdens de oorlog vermomde Brenders veel songtitels om de nazicensuur op jazz en swing te omzeilen.
In mei 1942 begeleidde het jazzorkest van het NIR Django Reinhardt tijdens acht optredens. Het werd Brenders’ beste muzikale jaar, niet alleen door de samenwerking met Reinhardt, maar ook door de nummers die hij toen schreef.
Stan overleed in 1969. Zijn vrouw zette L’Archiduc voort tot 1985.
Toots Thielemans
In 1985 krijgen Jean-Louis en Nathalie Hennart de sleutels van Stans vrouw om de saga voort te zetten.
In 1985 namen Jean-Louis Hennart en zijn vrouw Nathalie Dufour L’Archiduc over, een café dat sinds 1937 onveranderd was gebleven. Daarvoor runde Jean-Louis op de Grote Markt de bar “Interférence”, waar hij ook concerten organiseerde. Zijn vriend Marc Moulin liet hem L’Archiduc ontdekken.
Benoît Hennebert en Jean-Louis Hennart in de Interférence
Marc Moulin
In de voetsporen van Stan en in zijn geest zocht het koppel naar geschikte jazzformules. Begin jaren 90 creëerden ze de twee vaste afspraken die vandaag nog altijd bestaan.
Jean-Louis besefte al snel dat jazz perfect paste bij het decor van L’Archiduc en begon concerten te organiseren. Hij had het geluk Mal Waldron te leren kennen, de laatste pianist van Billie Holiday, die een vriend werd en vaak in het café kwam spelen wanneer hij tijd had.
Het café inspireerde schrijvers, zoals Francis Dannemark, die zijn roman “Les agrandissements du ciel en bleu” in L’Archiduc laat afspelen. Jean-Louis en Mal Waldron komen erin voor als personages, en het boek vermeldt zelfs de geboorte van de dochter van Jean-Louis.
L’Archiduc staat ook bekend om zijn romantische sfeer: door de jaren heen hebben talloze koppels elkaar hier leren kennen. Jean-Louis hoopt ooit al die koppels die hier de liefde vonden samen te brengen.
Nathalie & Jean-Louis Hennart